Felietony #zarządzanie

Pokolenie Z to największe wyzwanie dla organizatorów. Nie dlatego, że są roszczeniowi, lecz dlatego, że są bezlitośnie szczerzy.

Działania antykryzysowe wymagają odwagi do cięcia głęboko, zanim sytuacja wymknie się spod kontroli. Tylko profesjonalna „operacja” – solidna analiza, jawność i naprawa błędów – daje szansę na przetrwanie.

Prawdziwie wartościowe procedury muszą być napisane z myślą o tym, że w chwili zagrożenia ludzie mogą działać irracjonalnie, chaotycznie, impulsywnie, a czasem wręcz wbrew zdrowemu rozsądkowi.

Wielu liderów lubi mówić o sobie, że „nie boją się ryzykować”. Jednak prawdziwa odwaga nie polega na tym, by się nie bać.

Na forum mówi się o współpracy i otwartości, ale prawdziwe decyzje zapadają za kulisami.

Teoretycznie coś nie powinno się udać. Praktycznie – często nie ma innego wyjścia, jak spróbować. I właśnie tutaj zaczyna się prawdziwe przywództwo.

W czasach, gdy zmiana jest stała, to właśnie optymizm staje się najstabilniejszym zasobem organizacji.

Różnorodność to nie modny slogan z prezentacji HR. To przewaga konkurencyjna. To gulasz pełen przypraw: czasem ostry, czasem słodki, ale zawsze sycący i niepowtarzalny.

Brak pokory w zarządzaniu nie jest tylko wadą charakteru. To ryzyko operacyjne. Menedżer, który nie chce się uczyć, nie korzysta z cudzej praktyki i nie zadaje pytań, mentalnie wstrzymuje czas.

W biznesie wszystko podobno da się policzyć, ale są koszty, których nie widać w Excelu.