Felietony

Przeszłością nie da się zarządzać. Można zarządzać wyłącznie tym, co zrobimy dalej, i to jest jedyna dźwignia, którą naprawdę mamy w ręku.

Nikt z nas tak naprawdę nie jest przygotowany na to, że choroba się pojawi, a jednak z dnia na dzień potrafi ona wywrócić priorytety codziennego życia do góry nogami

Być może pojawi się też nowy zawód – profesjonalny towarzysz. Człowiek, którego zadaniem nie będzie leczenie ani pielęgnacja, lecz obecność.

Największym błędem biznesu jest dziś traktowanie Generacji Z jak problemu do rozwiązania. To nie problem. To zwiastun zmian. Każde pokolenie w historii było dla poprzedniego trochę przerażające.

Można mieć społeczeństwo pełne technologii, aplikacji i startupów, ale jeśli nikt nie nauczy dzieci czułości, odpowiedzialności i poczucia bezpieczeństwa, to cała ta nowoczesność zacznie przypominać luksusowy hotel bez fundamentów.

Mamy więcej narzędzi do rozwijania kreatywności niż kiedykolwiek wcześniej, a jednocześnie coraz częściej używamy ich do tego, by kreatywności uniknąć.

Człowiek w firmie potrafi dziś usłyszeć, że jest „najważniejszy”, a chwilę później poczuć, że jest wymienialny. To pęknięcie nie robi hałasu. Ono narasta cicho.

Konferencja pożera go bezlitośnie. Kilka dni wyjętych z życia zawodowego i prywatnego, a w zamian często dostajemy treści, które można zmieścić w jednym artykule.

Konferencja zaczyna się od zdania, które w dorosłym życiu brzmi jak zaklęcie wolności: „mam wyjazd służbowy”.

Najważniejsze, by uczucia nie kończyły się wraz z promocją na czekoladki. Relacje właśnie te partnerskie, przyjacielskie, rodzinne i międzypokoleniowe buduje się codziennie.

Liderzy, którzy chcą skutecznie pracować z pokoleniem Z, muszą przejść ewolucję: od roli nadzorcy do roli mentora, coacha, a czasem – ucznia.

Gen Z to w dużej mierze stan umysłu – sposób reagowania na rzeczywistość ukształtowaną przez tempo zmian, nadmiar bodźców, cyfrowość i niepewność.