Felietony

Największym błędem biznesu jest dziś traktowanie Generacji Z jak problemu do rozwiązania. To nie problem. To zwiastun zmian. Każde pokolenie w historii było dla poprzedniego trochę przerażające.

Można mieć społeczeństwo pełne technologii, aplikacji i startupów, ale jeśli nikt nie nauczy dzieci czułości, odpowiedzialności i poczucia bezpieczeństwa, to cała ta nowoczesność zacznie przypominać luksusowy hotel bez fundamentów.

Mamy więcej narzędzi do rozwijania kreatywności niż kiedykolwiek wcześniej, a jednocześnie coraz częściej używamy ich do tego, by kreatywności uniknąć.

Konferencja pożera go bezlitośnie. Kilka dni wyjętych z życia zawodowego i prywatnego, a w zamian często dostajemy treści, które można zmieścić w jednym artykule.

Konferencja zaczyna się od zdania, które w dorosłym życiu brzmi jak zaklęcie wolności: „mam wyjazd służbowy”.

Najważniejsze, by uczucia nie kończyły się wraz z promocją na czekoladki. Relacje właśnie te partnerskie, przyjacielskie, rodzinne i międzypokoleniowe buduje się codziennie.

Liderzy, którzy chcą skutecznie pracować z pokoleniem Z, muszą przejść ewolucję: od roli nadzorcy do roli mentora, coacha, a czasem – ucznia.

Gen Z to w dużej mierze stan umysłu – sposób reagowania na rzeczywistość ukształtowaną przez tempo zmian, nadmiar bodźców, cyfrowość i niepewność.

Pokolenie Z to największe wyzwanie dla organizatorów. Nie dlatego, że są roszczeniowi, lecz dlatego, że są bezlitośnie szczerzy.

Działania antykryzysowe wymagają odwagi do cięcia głęboko, zanim sytuacja wymknie się spod kontroli. Tylko profesjonalna „operacja” – solidna analiza, jawność i naprawa błędów – daje szansę na przetrwanie.

Prawdziwie wartościowe procedury muszą być napisane z myślą o tym, że w chwili zagrożenia ludzie mogą działać irracjonalnie, chaotycznie, impulsywnie, a czasem wręcz wbrew zdrowemu rozsądkowi.